Dag 10 (21 feb) |STENEN WORDEN GROTER| Zagora – Foum-zquid| xx.xxu – xx.xxu | 140km + een beetje
We zitten nu al in de Sahara, al hebben we het bordje gemist. De Sahara bestaat niet alleen maar uit zand, het is ook grotendeels rotsen en stenen, en dat hebben we geweten vandaag. Op een gegeven moment gaan we rechtsaf de weg af richting het waypoint. Een stukje fiche fiche, waar Ton het Werkpaard goed doorheen stuurt. Dan pakken we een weggetje met stenen, en nog meer stenen. Goede bodemvrijheid is cruciaal hier en goede stuurmanskunsten ook, het is technisch rijden om de stenen en knipgaten goed door te komen. De stenen worden groter en groter todat ze in bergen veranderen. We komen erachter dat we een doodlopende vallei in zijn genavigeerd en niet meer verder kunnen, helaas! Misschien had die”drukgebarende berber toch gelijk die we eerder tegenkwamen “dit stuk is onmogelijk om te rijden”. We hebben 2.5u verloren, maar het was wel mooi! Op een lekke keerring van de disco na hebben we eigenlijk geen problemen gehad vandaag! Dat is ook weleens lekker.
We komen in aan in Foam-zguid en willen tanken bij enige tankstation. Ondanks de mooie neon verlichting die de rest van de straatverlichting overschreeuwt, hebben ze geen diesel voor ons. Dat zullen we morgen 60km verderop moeten vinden. Samen met Mercwaardig 2 zijn we de eerste op de camping Sable d’Or. We geven de campingbaas een sleeptouw en hij gaat hout voor ons sprokkelen. De overnachting met goed ontbijt kost verder 5 euro pp.
De andere teams komen een paar uur later binnen, inclusief onze adoptiemeisjes Hakuna Matata & Desert Angels, ze hebben ons gemist de afgelopen twee dagen, en wij hen ook. Rond het kampvuurtje wordt het al snel gezellig met de teams, iedereen heeft genoeg sterke verhalen te vertellen en de laatsten gaan rond drie uur naar bed.
Dag 11 (22 feb) | NAAR ICHT | Foum zguid-Icht | 10.30u – 19.00u | 285km
Eerlijk ontbeten in het zonnetje met de andere teams, de sfeer is heel relaxt en niemand schijnt echt haast te hebben, de groep wordt wel steeds hechter. Het werkpaard blijft de zwakste schakel in het geheel, want de koppelingscilinder geeft problemen, een cupje vervangen helpt en we kunnen vertrekken.
Vandaag is het relatief makkelijk, we rijden asfalt, het is cruisen. Onderweg stoppen we bij een watervalletje om een vrisse duik te nemen en het zand uit onze oren te wassen, heerlijk.
Even later parkeren we onder een willekeurige boom langs de weg om te kunnen picknicken in de schaduw, het is namelijk al dertig graden. Eenmaal in Icht blijkt de camping aan de voet van een kleine berg te liggen en pakken we nog even de zonsondergang mee. We laten weer eens voor ons koken, typisch marrokaans, geen idee hoe het heet of wat het precies is, maar het smaakt goed, we weten ondertussen dat de marrokaanse keuken goed is.
Dag 12 & 13 (23/24 feb) ASFALTDAG EN|Icht – Layoune-Dakhkla | 1143 km
De komende twee dagen leggen we ruim 1100km af en laten veel speelterrein (duinen) links en rechts liggen om optijd aan te komen bij de grens van Mauritanie.
We stoppen vrij snel in Guelmim, hier zijn andere teams gisteren al bekogeld en ook wij krijgen wat stokken naar onze auto toe, maar het zijn meer kwajongens lijkt het. Dit na aanleiding van de vreedzame demonstraties tegen de regering, ofwel het tunesie effect. Het is echter een van de weinig grotere steden die we tegenkomen, en de keerrring van de disco lekt al een paar dagen dus die willen we graag vervangen. We vragen naar de Land Rover specialist en komen uit in een oliezwart schuurtje ter grootte van een zeecontainer met een bonte verzameling aan onderdelen. De man heeft zeer zeker verstand van zaken en haalt met preciese de naaf los. Heel gek ligt het onderdeel niet op voorraad, maargehaast springt hij op z’n brommertje om het stadje af te zoeken naar de passende keerring, zonder resultaat helaas, en we zijn een uur verder. De marrokaanse oplossing is het lager insmeren met vet zodat het de olie tegenhoudt, dit blijkt te werken tot zover.
De weg is saai en lang dus worden er weer eens goede gesprekken gehouden in de auto. Ook komen we de eerste echte politiechecks tegen, huisje, hekje, mannetjes en opgeleukt met spijkerbedden en shotguns. Het ziet er dreigender uit dan het is, want ze willen alleen onze (vooraf ingevulde) formulieren hebben, zodat de overheid een soort van weet waar ‘we’ (de toeristen) zijn, mocht er iets gebeuren in het land. Ook wil de dienstdoende bewaker graag een ‘cadeau’ of ‘bon bon’voor hem, en hebben we al meerdere malen een 40+ politieman blij gemaakt met een lollie….
De zee komt in zicht en de luchtvochtigheid neemt toe, dit merken we omdat we allemaal beginnen te zweten in onze shirts opeens, hier hadden we in de droge woestijn geen last van. We kamperen op een zeer afgelegen camping, 4.5km rechts de weg af, het waait en koelt snel zodra de zon zakt.
De volgende morgen poetsen we onze tanden met zeewater uit de kraan, terwijl de muis in een rondje wordt aangesleept door haagse harry, hij blijft elektrische problemen houden, zal wel iets met de ‘aanzetter’zijn.
Wederom een lange asfaltdag, voor het eerste krijgen de rijders ook zin in een bakkie koffie onderweg om een beetje fit te blijven, dat was de andere dagen wel anders. Onderweg zien we twee gekantelde vrachtwagens die de macht op over stuur is verloren op het smalle weggetje, dus opzich kan die koffie geen kwaad.
Onderweg krijgen we nog een stukje bijles in geopolitiek. We rijden in de westelijke Sahara, de marrokanen vinden dat dat stuk land van hen is, maar dit wordt internationaal nog niet erkend. Dat weerhoudt ze er niet van om alvast steden te bouwen om het bewoonbaar te maken, niet dat iemand er wilt wonen, zelfs nu dat het belastingvrij is gemaakt blijven het ghosttowns. Het land is interessant omdat het 96% van de wereldvoorraad fosfaat bevat….geopolitiek dus.
Tegen zonsondergang arriveren we in Dakhla en stoppen op een kitesurfbeach, het is een toeristisch gebeuren hier, ook een stuk moderner. Op de camping staat wederom een stevig windje, maar met een opgespannen zeiltje hebben we een mooie kookhoek gecreerd en doet team Higland Explorers (stefan & Renske) lekker voor ons koken, ze hebben nog genoeg eten aan boord voor 16man.
Savonds vertekken een aantal mensen naar de stad Dakhla zelf, want er is een muziekfestival aan de gang, het wordt niet laat gemaakt want de volgende morgen moet vroegen worden vertrokken voor de grensovergang naar mauritantie.
Dag 14 (25 feb) GRENSOVERGANG MAURITANIE| Dakhla – Nouadhibou| 07.00- | 425 km
6u opstaan, bijna weggewaaid in de tent vannacht, en om 7u vertrek met alle teams die door het park willen, dat zijn er ruim dertig, in de voorste auto ‘La Freak’zit de grappige gids die ons gaat helpen vandaag, een mooi colonne!
De eerste grensovergang is van Marokko naar niemandsland en duurt zo’n drie uur, schijnt normaal te zijn. Vanwege de islam kunnen de vrouwen beter bedekt de grens over, eentje schijnt het niet te begrijpen en loopt rond in bikini en hot pants, zij begrijpt het nog niet helemaal.
Veel papiertjes invullen en hokjes later morgen we eindelijk, het is vooral wachten omdat he zo’n grote groep is. We rijden nu door een stukje niemandsland, een zone van 3km van het ene land naar het ander wat echt van niemand is. Hier wonen verbannelingen en aan de zijkant van de weg staan talloze uitgebrande auto’s. Ook begrepen we dat we op het pad moeten blijven, want in het veld kunnen landmijnen liggen, dat doen we dan maar. Met een slakke gangetje hobbelen we verder, 2wds voorop.
De grens bij Mauritanie lijkt relaxter te zijn, weer wachten, dus wordt er een balletje getrapt met de bewakers, hier komen we in 3,5 uur doorheen. Hoort nog een mooi verhaal bij, maar dat vertellen we thuis wel, nu geen tijd. We zijn in Nouadhibou en gaan vandaag het park in.
