Dag 8 (19 feb) | ACHTERAS KAPOT WERKPAARD | Merzouga-| 08.30u – 19.00u | 120km
Vandaag scheiden onze wegen met de dames, zij rijden in de 2wds de normale route, terwijl wij voor extreem gaan. Na wat brood & water gekocht te hebben in het dorpje zijn we klaar voor vertrek, we zullen immers vannacht zelf kamp moeten maken in de woestijn ergens. De eerste 20km gaan nog over asfalt. Dan komen we op het punt waar we off-road moeten. Hier staan teams De Schutter/van Damme (Drontenaren) al te wachten. De plek waar we het zand in willen is afgesloten ivm militaire oefeningen. Een mannetje op brommer (bromvlieg) wil ons wel een alternatieve route laten zien oostwaards. We volgen , stuk of 20 teams in totaal. En dan begint het, huppakee het losse zand in, eerste stukje gaat nog goed. Al snel raken we groot deel van de teams kwijt, zij blijven met de 2wds steken. Een klein stukje verder zit eerst de go2dakar, dan werkpaard en dan highland explorers vast. De rest weet er met moeite doorheen te komen, 4-laag, tweede versnelling. Sleepkabels, zandplaten, en we rijden weer. Tactieken worden besproken, vooral niet schakelen in het losse zand en gang houden is het devies. De Muis zit nog even vast en de Disco ook, maar daarna gaat het goed.
Er zijn geen wegen meer, die leggen we zelf aan. Door zandduinen, zoutvlaktes, rotswoestijnen. Navigeren doen we op gps-coordinaten die we door hebben gekregen van de organisatie en met de zon en zandduinen. Al snel zijn Boudewijn & Matthijs, de doorgewinterde scouts, degene die ons leiden. 1 of 2 auto’s voorop, uitstappen, duintje oprennen, vooruit kijken “bij die duin links, en dan daar gelijk rechts” banen we ons een weg door het landschap. Door de eerder genoemde side-track, zijn we flink aan het dwalen, droogstaande rivier in en er dan weer uit zorgt voor spectaculaire acties, waar wielen loskomen van de grond en het stijl omhoog is af en toe. Rijden doen we nu echt met zn tweeen in de auto, samen kijken en strategien bedenken. Allemaal rijden we met een big big big smile op ons gezicht, man wat is dit gaaf zeg, hier kwamen we echt voor, de meesten van ons hebben nog nooit zoiets meegemaakt.
Ondanks dat we echt ver van de bewoonde wereld vandaan zitten (geen gsm bereik bijv.) is het onverstelbaar waar de ‘fruitvliegjes’vandaan komen. Elke keer als we stoppen voor een foto of overleg komen er uit alle windrichtingen een paar jongetjes aan, vaak rennend soms op een oud fietsje, fruitvliegjes noemen we ze, en als ze op de brommer zijn dan is het een bromvlieg. We denken serieus dat ze uit een luikje uit de grond komen, of in een kamelenpak zitten (we zien wel kamelen onderweg). Een gids rijdt nog een stukje mee, hij zal ons wel uitgelachen hebben. Wij met zwaar beladen en geprepareerde 4x4s bedwingen met moeite de pistes, terwijl hij vrolijk met z’n brommertje driek keer zo snel voorbij hobbelt.
Bij gps-punt 20 van de 26 komen we weer op de normale extreme route, nog geen halfuur later stopt Ton even omdat hij olie ruikt. Het blijkt iets meer te zijn, want de achteras van het werkpaard is gebroken. Shit! Hoor je iedereen stilletjes denken, want dit is serieuze schade. Met sjorsbanden, en een eigengemaakte strop repareren we het. De cardanas wordt losgeschroeft, zodat het een voorwielaangedreven auto wordt, verder wordt zoveel mogelijk lading naar andere auto’s overgeladen zodat hij zo licht mogelijk is. In totaal zijn we twee uur bezig, en besluiten we ook maar even eten te maken. Weer komen er fruitvliegjes naar ons toe, eentje in een defender zelfs en hij helpt ons. In zíjn dorpje zit een lasser, we besluiten hem te volgen, met een gangetje van 9km/u, toch iets langzamer dan het eerdere 15km/u. We komen andere teams tegen; duinrellers, camelsnachters, dakar makebelieve, & bonaire. Zij vinden het ook een goed plan om naar het dorp te rijden, want daar is een hotelletje.
In het hotel worden we goed ontvangen door de berbers. Maarten houdt een kort gesprekje met de tolk, en leert dat de berbers heel gastvrij zijn, ze willen graag andere mensen ontmoeten zodat ze kunnen leren over andere culturen, en bieden ons kruidenthee aan (er zat woestijngras in). Ton heeft ondertussen een achteras gevonden in Zagora, 130km hiervandaan. Ze willen hem gelijk komen brengen en zullen er rond middernacht zijn. Ton, Leo & Matthijs gaan voorslapen zodat ze snachts kunnen helpen, terwijl de rest het werkpaard al klaarzet voor reparatie. Boudewijn zet de gps-coordinaten voor de volgende dag alvast in zijn apparaatje, terwijl er op trommels traditionele muziek wordt gespeeld.
Om half2 komt de achteras achterin een knalgele professionele defender aangescheurd, we hadden al van deze gozer gehoord, hij verdient zijn brood met het helpen van avonturiers in de woestijn. De auto’s staat nog niet stil of er springen twee monteurs uit en beginnen als een gek te sleutelen, binnen twee uur is het klusjes geklaard. Ton, Leo, Ard & Matthijs mogen ook geen vinger uitsteken om te helpen, dat doen ze liever zelf, dus gaan zij met de andere auto’s bezig. De monteurs gaan door en komen de volgende morgen terug.

Dag 9 (20 feb) | | Tafroud – Zagora | 08.30u – 17.00u | 130km
De lokale monteurs zijn nog bij het belgische team woestijnkonijn geweest om te sleutelen en nemen deze mee op sleeptouw vandaag richting het plaatsje Zagora. Wij volgen want we moeten nog even afrekenen met de grote baas. De VW Golf gaat met een sleepstang achter de defender en stuift er met 80km/u door de woestijn vandoor, ongelofelijk wat een malloot zo snel door de kuilen en gaten! Wij proberen te volgen, maar besluiten al snel om het rustiger aan te doen want hebben geen zin om de boel kapot te rijden door ze te volgen. Gelukkkig wacht hij af en toe op ons.
De nieuwe achteras die onder het werkpaard is gekomen is ook van een Patrol, maar een iets andere (3.3. ipv 2.8), hierdoor is het nog steeds een voorwieelaangedreven auto. Onderweg moet er nog een stukje ijzer worden weggeslepen, maar voor de rest houdt de as zich goed en kunnen we de route semi-extreem vervolgen.
Aan het eind van de middag komen we aan in Zagora, opeens weer bewoonde wereld na twee dagen bijna niets gezien te hebben. Al snel komen we in de jobshop terecht van onze monteurs, ze hebben van alles liggen, wat een garage! Dan wordt er over de prijs onderhandelt, hij weet dat hij macht heeft, de as ligt er immers al onder en we willen toch door. 1200 euro wil hij er voor hebben, slik. We geven hem een band, koelkast en autoradio, de prijs zakt naar 1000 euro maar blijft daar opsteken. Nog even een keer slikken. Maarja, weinig keus anders. Snel betaald en naar de camping gegaan. Op het kamp hebben we zojuist alle auto’s losgetrokken en opnieuw ingedeeld. Betere gewichtsverdeling en al het overbodige eruit gegooid, want we hebben geen zin om weer iets kapot te rijden. Morgen starten we weer in de extreme route en kijken hoe het werkpaard het bij kan houden…opzich zou het moeten lukken want een dikke volvo en renaultje 4 redden het ook…we zullen zien!

Het gaat ons nog steeds allen goed, de sfeer is fantastich!