Team Vollebolle wordt gesteund door: Butter Group International Transport, Go2Dakar, ETEC Grondverzetmahines, Eurol Lubricants, SuperTank, Straalbedrijf Petersen, Toyota industrial equipment, Raven Outdoor & Fishing, Profile Tyre Centre Kalvenaar Zwolle, IJssel Technologie, J. Selier import & export, Brezan Automaterialen, De Compaan brandstoffen, Dufais Catering & Events, HollandPharma, Autoschade Kruik, Motorplanet, S&O Decokay Dronten, J&H Automaterisering, Kinderopvang ‘t Hummelhuis, Autobedrijf Christiaan Bangma, Veluwehof Natuursteen, Boomkwekerij Rijk, Installatiebedrijf Oud, Gibo Groep Accountants & Adviseurs, IVA Bleiswijk B.V., Colournorm reclameproductie & Visualisatie, NTO Metaalspecials, GH Van der Heijden Reclame, Geredo Gereedschap, Autocrossnederland .nl, Car Dynamics, Autoservice De Peel, HRPM Uitzendbureau, Wildkamp Dronten, Auto & motorrijschool “Hans”, Elburg Banden, Nissan Aben en van de Schelde, BKC, Eurogifts, Vereecken, Klaas van Ommen beregeningstechniek, Weevers Mechanisatiebedrijf, Flevo green support, ABN Amro Agriteam Flevoland, Jumbo Heerde, Biertafel.nl, Kash autobedrijf, AutoRent Köhler, Provak Boskoop, Breure loonwerk en grondverzet, HediBouw, snelgarage.nl, Goedhart Motoren, Reclamecentrum Solana, Tuingoud.nl,  Mechanisatiebedrijf Dijkstra & Langeweg, Johan Hofsommer handel- en transportbedrijf, Techno West Services, VSO Makelaars, Aannemersbedrijf v.d. Heijkant, Bénel photo studio equipment, Dijksma koudetechniek, Kemp rijopleidingen, autoservice Hospers,Replacedirect.nl, Opdrachtfoto.nl, Bouwbedrijf van Egmond, Project-01, MTC Flevoland, Zij-actief, Daltonschool De Tjalk, Flevium, van Engelen mechanisatie, Marinol, Ten Berge Limousines & de banden express, Zeebra sattelietspecialist, Gebr. v.d Reep, A. Vollebregt BV, dewit automotive, de wilde de ligny & Serpla.

En hier een analoge fotoreeks van Team Hakuna Matata: https://www.facebook.com/album.php?aid=352321&id=294120480070&l=58005a9837

We made it!!
Alle 5 barrels hebben Dakar gehaald. De gereedschapskist is wel de nodige keren open geweest, deels om ons eigen barrels rijdend te houden maar regelmatig ook om andere teams te helpen. Onze grootste uitdaging was een gebroken achteras in de middle of nowhere. Na veel geregel en gesleutel kon de auto, weliswaar als 4×2 weer rijden en met een beetje sleephulp van onze andere 4×4’s zelfs de extreme route voortzetten. Dat is kicken.

De tocht
Eerst lange asfaltwegen in de regen, sneeuw in het Atlasgebergte, daarna bijzondere landschappen met kamelen. Stijgende temperaturen, fantastische off-road routes.
Geurige kleurige Afrikaanse dorpjes completeren het decor van de barreltocht. Onderweg hebben we veel plezier binnen ons team en met andere teams. 27Mc bakkies zijn ideaal. De meegebrachte sleepkabels en rijplaten blijken bepaald niet overbodig. Bijna iedereen helpt elkaar waar nodig. Er heerst een goede sfeer. In Mauritanië hebben we voortdurend politiebegeleiding, Tijdens het kamperen aan de Atlantische Oceaan staan er 6 pick-ups met militairen op enige afstand van ons. We voelen ons veilig. Hoogtepunten waren de extreme routes in Marokko, de ritten over het strand langs de waterlinie van de Atlantische Oceaan en natuurlijk de aankomst bij La Lac Rose vlakbij Dakar. Iedereen feliciteerde elkaar en we vierden de aankomst bij 30 graden met een lekker koud biertje. Zelfs de koude camping-douches waren heerlijk om het zand van de laatste dagen af te spoelen.

Nice To Be Nice
De tocht werd voortgezet naar Gambia waar we eerst het project van NiceToBeNice bezochten. Wat waren de moeders, de leraren en vooral de schoolkinderen enthousiast. Ze zongen de longen uit hun lijfjes. In de gesprekjes bleek ook hoe gedreven en ambitieus de kinderen zijn om de kwaliteit van hun leven op een hoger niveau te brengen. We werden uitgenodigd in het dorpje te komen en daar werden we verrast met een lekkere maaltijd. Onder de grote Mango boom, tussen de loslopende kippen,

kalfjes en geiten zetten we onze tentjes op en overhandigden de meegebrachte spullen. Van het meegebrachte pannenkoekmeel bakken we zo’n 200 pannenkoeken voor de kinderen in het dorpje. Een geweldig succes.

De veiling
35 auto’s van de Amsterdam Dakar Challenge gaan onder de hamer. Bij het grote stadion in Banjul worden ze bij opbod verkocht. Prijzen variëren van ca. € 500 tot ruim € 4000. We ontvangen een officieel overheidsdocument ter vrijwaring waarop ook netjes vermeld is dat de opbrengst bestemd is voor het goede doel, NiceToBeNice.

Tenslotte
Na de tocht van ca. 7500 km en de geslaagde veiling van de auto’s en een goede terugvlucht naar Schiphol, kijken we terug op een geweldige ervaring. Maarten, Peter en Ronald rijden door naar Burkina Fasso en leveren de Landrover Discovery daar af. Naar onze mening is weer een stukje bijgedragen aan één van de millenniumdoelstellingen om alle kinderen in Afrika de mogelijkheid te bieden onderwijs te volgen en wij hebben als team Vollebolle een fantastisch avontuur achter de rug. Wellicht heb je onze belevenissen gevolgd op de sites, zoniet dan kun je alsnog een kijkje nemen. Voor de volledigheid: www.teamvollebolle.nl, www.nicetobenice.nl en www.amsterdamdakar.nl Onze berichten staan voornamelijk onder team nr. 1213. 

Onderweg zijn natuurlijk de nodige foto’s en filmpjes gemaakt. Dit willen we graag aan jullie laten zien. Daarom zullen we jullie, zodra de laatste auto, de Disco, verkocht is en Ronald, Peter en Maarten weer in Nederland zijn, uitnodigen voor een foto- film- en praatavond.

Middels deze nieuwsbrief willen wij namens de schoolkinderen uit Gambia en als team Vollebolle nogmaals hartelijk dank zeggen voor de financiële-, materiële- of morele ondersteuning die we gehad hebben.

Dank je wel van:
Frans, Leo, Matthijs, Frenk, Boudewijn, Maarten, Peter, Ronald, Ard en Ton.

Filmpje campusinbeeld

Dag 19 (2 mrt) | FINISH DAKAR| St. Louis – Dakar | 260km
Het vertrek is om 9u en we rijden 260 km, de eerste 200km gaat over goede afsaltwegen, met lantaarnpalen en bewegwijering, alleen dit al laat zien dat Senegal een stuk welvaarender is dan de andere landen. De laatste 60km gaat via een slechte weg binnendoor. We rijden door kleine dorpjes, buitenwijkjes van Dakar, er is een stuk meer bedrijvigheid hier. Kleine shops met hekkenmakers, beddenmakers en schoenenmakers. Maar het blijft een bende, zowel in Mauritanie als in Senegal is het doodnormaal om je rotzooi gewoon op straat te gooien, vuilnisbakken zijn niet te vinden en we zien regelmatig geiten wat eetbaars proberen te vinden tussen al het plastic.
Met 40 auto’s beplakt en bepakt vallen we best op, dat was elke keer al zo, maar alle kinderen in deze dorpjes schijnen uit te lopen voor onze stoet. Meisjes giechelen, jongetjes steken de hand op, sommige zwaaien, andere willen direct ‘une cadeau’ hebben…..een snoepje, pen of wat anders. Een bijzonder laatste stuk.
Hakuna Matata blijft problemen houden met de brandstof en gaat op sleep verder achter de Go2Dakar. Ook bij de Haagse harry duiken de brandstofproblemen weer op, na vier stops om filters te vervangen en of schoon te maken is het euvel nog niet verholpen, we denken dat er vuil in de toevoerleiding van de tank zelf zit. Maar Maarten & Matthijs komen erachter dat als je een een keer flink naar rechts stuurt het vuiltje wegrijdt en de patrol weer 10km zonder problemen kan rijden, dan zakt ie langzaam weer in, maar nog eens een scherpe bocht naar rechts helpt. En zo komen sommige auto’s hortend en stotend op eens op een strand. Niet zomaar een strand, maar Lac Rose! De finish van de officiele Dakar, en ook de plek waar wij finishen! De haagse harry, werkpaard en muis zijn een van de laatsten en gaan op een rijtje, met Boudewijn, Peter & Maarten op het dak luid toeterend de finish over!! We zijn er! We hebben het gehaald! 1 jaar voorbereiding, 3 weken lang rijden waarin we van alles hebben meegemaakt. Soms best wel serieuze problemen maar alles wordt goed opgelost. En de sfeer is altijd goed gebleven, binnen het team hielp iedereen mee en met de adoptiemeisjes (Hakuna Matata & Desert Angels) en de Highland Explorers (Stefan & Renkse) vormden we een nog groter team. Maar ook hielpen we daar buiten, de op hol geslagen golf van de doldwaze belgen, de doorgezakte Ami die met spanbanden bij elkaar werd gehouden. Of de Renault4 van Team Orangina die niet onderdeed voor de grote 4x4s op de extreme route. Trouw volgde we team La Freak, die vaak het voortouw nam. En onze Disco achterop als hekkensluiter in de colonne. Nu kwam het allemaal tezamen, iedereen feliciteert iedereen, dit hebben we toch mooi even geflikt!
Na een uitvoerige fotosessie gaan we eten en drinken we een heerlijk koud biertje. Een grote feestavond wordt het niet, want na twee biertjes vallen de meesten al om. De volgende dag kan er eindelijk eens uitgeslapen worden. Er wordt gewerkt om de problemen van Haagse Harry & Hakuna Matata op te lossen en er worden kleren gewassen. Ieder trekt een beetje zijn of haar eigen plan. Morgenochtend rijden we weer onder politiebegeleiding naar de grens van Gambia, om daar bij het project van stichting Nice To Be Nice te kijken. Ook zijn er zes vollebolle vrouwen en vrienden naar Gambia gekomen om ons ‘op te halen’ dat zal een mooi wederzien worden, eens kijken of wij al onze avonturen kunnen vertellen. Want één ding is zeker; het wordt een hels karwei om deze ervaring te delen met jullie!

Dag 11 (22 feb) | NAAR ICHT | Foum zguid-Icht | 10.30u – 19.00u | 285km
Eerlijk ontbeten in het zonnetje met de andere teams, de sfeer is heel relaxt en niemand schijnt echt haast te hebben, de groep wordt wel steeds hechter. Het werkpaard blijft de zwakste schakel in het geheel, want de koppelingscilinder geeft problemen, een cupje vervangen helpt en we kunnen vertrekken.
Vandaag is het relatief makkelijk, we rijden asfalt, het is cruisen. Onderweg stoppen we bij een watervalletje om een vrisse duik te nemen en het zand uit onze oren te wassen, heerlijk.
Even later parkeren we onder een willekeurige boom langs de weg om te kunnen picknicken in de schaduw, het is namelijk al dertig graden. Eenmaal in Icht blijkt de camping aan de voet van een kleine berg te liggen en pakken we nog even de zonsondergang mee. We laten weer eens voor ons koken, typisch marrokaans, geen idee hoe het heet of wat het precies is, maar het smaakt goed, we weten ondertussen dat de marrokaanse keuken goed is.

Dag 12 & 13 (23/24 feb) ASFALTDAG EN|Icht – Layoune-Dakhkla | 1143 km
De komende twee dagen leggen we ruim 1100km af en laten veel speelterrein (duinen) links en rechts liggen om optijd aan te komen bij de grens van Mauritanie.
We stoppen vrij snel in Guelmim, hier zijn andere teams gisteren al bekogeld en ook wij krijgen wat stokken naar onze auto toe, maar het zijn meer kwajongens lijkt het. Dit na aanleiding van de vreedzame demonstraties tegen de regering, ofwel het tunesie effect. Het is echter een van de weinig grotere steden die we tegenkomen, en de keerrring van de disco lekt al een paar dagen dus die willen we graag vervangen. We vragen naar de Land Rover specialist en komen uit in een oliezwart schuurtje ter grootte van een zeecontainer met een bonte verzameling aan onderdelen. De man heeft zeer zeker verstand van zaken en haalt met preciese de naaf los. Heel gek ligt het onderdeel niet op voorraad, maargehaast springt hij op z’n brommertje om het stadje af te zoeken naar de passende keerring, zonder resultaat helaas, en we zijn een uur verder. De marrokaanse oplossing is het lager insmeren met vet zodat het de olie tegenhoudt, dit blijkt te werken tot zover.
De weg is saai en lang dus worden er weer eens goede gesprekken gehouden in de auto. Ook komen we de eerste echte politiechecks tegen, huisje, hekje, mannetjes en opgeleukt met spijkerbedden en shotguns. Het ziet er dreigender uit dan het is, want ze willen alleen onze (vooraf ingevulde) formulieren hebben, zodat de overheid een soort van weet waar ‘we’ (de toeristen) zijn, mocht er iets gebeuren in het land. Ook wil de dienstdoende bewaker graag een ‘cadeau’ of ‘bon bon’voor hem, en hebben we al meerdere malen een 40+ politieman blij gemaakt met een lollie….
De zee komt in zicht en de luchtvochtigheid neemt toe, dit merken we omdat we allemaal beginnen te zweten in onze shirts opeens, hier hadden we in de droge woestijn geen last van. We kamperen op een zeer afgelegen camping, 4.5km rechts de weg af, het waait en koelt snel zodra de zon zakt.
De volgende morgen poetsen we onze tanden met zeewater uit de kraan, terwijl de muis in een rondje wordt aangesleept door haagse harry, hij blijft elektrische problemen houden, zal wel iets met de ‘aanzetter’zijn.
Wederom een lange asfaltdag, voor het eerste krijgen de rijders ook zin in een bakkie koffie onderweg om een beetje fit te blijven, dat was de andere dagen wel anders. Onderweg zien we twee gekantelde vrachtwagens die de macht op over stuur is verloren op het smalle weggetje, dus opzich kan die koffie geen kwaad.
Onderweg krijgen we nog een stukje bijles in geopolitiek. We rijden in de westelijke Sahara, de marrokanen vinden dat dat stuk land van hen is, maar dit wordt internationaal nog niet erkend. Dat weerhoudt ze er niet van om alvast steden te bouwen om het bewoonbaar te maken, niet dat iemand er wilt wonen, zelfs nu dat het belastingvrij is gemaakt blijven het ghosttowns. Het land is interessant omdat het 96% van de wereldvoorraad fosfaat bevat….geopolitiek dus.
Tegen zonsondergang arriveren we in Dakhla en stoppen op een kitesurfbeach, het is een toeristisch gebeuren hier, ook een stuk moderner. Op de camping staat wederom een stevig windje, maar met een opgespannen zeiltje hebben we een mooie kookhoek gecreerd en doet team Higland Explorers (stefan & Renske) lekker voor ons koken, ze hebben nog genoeg eten aan boord voor 16man.
Savonds vertekken een aantal mensen naar de stad Dakhla zelf, want er is een muziekfestival aan de gang, het wordt niet laat gemaakt want de volgende morgen moet vroegen worden vertrokken voor de grensovergang naar mauritantie.

Dag 14 (25 feb) GRENSOVERGANG MAURITANIE| Dakhla – Nouadhibou| 07.00- | 425 km
6u opstaan, bijna weggewaaid in de tent vannacht, en om 7u vertrek met alle teams die door het park willen, dat zijn er ruim dertig, in de voorste auto ‘La Freak’zit de grappige gids die ons gaat helpen vandaag, een mooi colonne!
De eerste grensovergang is van Marokko naar niemandsland en duurt zo’n drie uur, schijnt normaal te zijn. Vanwege de islam kunnen de vrouwen beter bedekt de grens over, eentje schijnt het niet te begrijpen en loopt rond in bikini en hot pants, zij begrijpt het nog niet helemaal.
Veel papiertjes invullen en hokjes later morgen we eindelijk, het is vooral wachten omdat he zo’n grote groep is. We rijden nu door een stukje niemandsland, een zone van 3km van het ene land naar het ander wat echt van niemand is. Hier wonen verbannelingen en aan de zijkant van de weg staan talloze uitgebrande auto’s. Ook begrepen we dat we op het pad moeten blijven, want in het veld kunnen landmijnen liggen, dat doen we dan maar. Met een slakke gangetje hobbelen we verder, 2wds voorop.
De grens bij Mauritanie lijkt relaxter te zijn, weer wachten, dus wordt er een balletje getrapt met de bewakers, hier komen we in 3,5 uur doorheen. Hoort nog een mooi verhaal bij, maar dat vertellen we thuis wel, nu geen tijd. We zijn in Nouadhibou en gaan vandaag het park in.

Dag 8 (19 feb) | ACHTERAS KAPOT WERKPAARD | Merzouga-| 08.30u – 19.00u | 120km
Vandaag scheiden onze wegen met de dames, zij rijden in de 2wds de normale route, terwijl wij voor extreem gaan. Na wat brood & water gekocht te hebben in het dorpje zijn we klaar voor vertrek, we zullen immers vannacht zelf kamp moeten maken in de woestijn ergens. De eerste 20km gaan nog over asfalt. Dan komen we op het punt waar we off-road moeten. Hier staan teams De Schutter/van Damme (Drontenaren) al te wachten. De plek waar we het zand in willen is afgesloten ivm militaire oefeningen. Een mannetje op brommer (bromvlieg) wil ons wel een alternatieve route laten zien oostwaards. We volgen , stuk of 20 teams in totaal. En dan begint het, huppakee het losse zand in, eerste stukje gaat nog goed. Al snel raken we groot deel van de teams kwijt, zij blijven met de 2wds steken. Een klein stukje verder zit eerst de go2dakar, dan werkpaard en dan highland explorers vast. De rest weet er met moeite doorheen te komen, 4-laag, tweede versnelling. Sleepkabels, zandplaten, en we rijden weer. Tactieken worden besproken, vooral niet schakelen in het losse zand en gang houden is het devies. De Muis zit nog even vast en de Disco ook, maar daarna gaat het goed.
Er zijn geen wegen meer, die leggen we zelf aan. Door zandduinen, zoutvlaktes, rotswoestijnen. Navigeren doen we op gps-coordinaten die we door hebben gekregen van de organisatie en met de zon en zandduinen. Al snel zijn Boudewijn & Matthijs, de doorgewinterde scouts, degene die ons leiden. 1 of 2 auto’s voorop, uitstappen, duintje oprennen, vooruit kijken “bij die duin links, en dan daar gelijk rechts” banen we ons een weg door het landschap. Door de eerder genoemde side-track, zijn we flink aan het dwalen, droogstaande rivier in en er dan weer uit zorgt voor spectaculaire acties, waar wielen loskomen van de grond en het stijl omhoog is af en toe. Rijden doen we nu echt met zn tweeen in de auto, samen kijken en strategien bedenken. Allemaal rijden we met een big big big smile op ons gezicht, man wat is dit gaaf zeg, hier kwamen we echt voor, de meesten van ons hebben nog nooit zoiets meegemaakt.
Ondanks dat we echt ver van de bewoonde wereld vandaan zitten (geen gsm bereik bijv.) is het onverstelbaar waar de ‘fruitvliegjes’vandaan komen. Elke keer als we stoppen voor een foto of overleg komen er uit alle windrichtingen een paar jongetjes aan, vaak rennend soms op een oud fietsje, fruitvliegjes noemen we ze, en als ze op de brommer zijn dan is het een bromvlieg. We denken serieus dat ze uit een luikje uit de grond komen, of in een kamelenpak zitten (we zien wel kamelen onderweg). Een gids rijdt nog een stukje mee, hij zal ons wel uitgelachen hebben. Wij met zwaar beladen en geprepareerde 4x4s bedwingen met moeite de pistes, terwijl hij vrolijk met z’n brommertje driek keer zo snel voorbij hobbelt.
Bij gps-punt 20 van de 26 komen we weer op de normale extreme route, nog geen halfuur later stopt Ton even omdat hij olie ruikt. Het blijkt iets meer te zijn, want de achteras van het werkpaard is gebroken. Shit! Hoor je iedereen stilletjes denken, want dit is serieuze schade. Met sjorsbanden, en een eigengemaakte strop repareren we het. De cardanas wordt losgeschroeft, zodat het een voorwielaangedreven auto wordt, verder wordt zoveel mogelijk lading naar andere auto’s overgeladen zodat hij zo licht mogelijk is. In totaal zijn we twee uur bezig, en besluiten we ook maar even eten te maken. Weer komen er fruitvliegjes naar ons toe, eentje in een defender zelfs en hij helpt ons. In zíjn dorpje zit een lasser, we besluiten hem te volgen, met een gangetje van 9km/u, toch iets langzamer dan het eerdere 15km/u. We komen andere teams tegen; duinrellers, camelsnachters, dakar makebelieve, & bonaire. Zij vinden het ook een goed plan om naar het dorp te rijden, want daar is een hotelletje.
In het hotel worden we goed ontvangen door de berbers. Maarten houdt een kort gesprekje met de tolk, en leert dat de berbers heel gastvrij zijn, ze willen graag andere mensen ontmoeten zodat ze kunnen leren over andere culturen, en bieden ons kruidenthee aan (er zat woestijngras in). Ton heeft ondertussen een achteras gevonden in Zagora, 130km hiervandaan. Ze willen hem gelijk komen brengen en zullen er rond middernacht zijn. Ton, Leo & Matthijs gaan voorslapen zodat ze snachts kunnen helpen, terwijl de rest het werkpaard al klaarzet voor reparatie. Boudewijn zet de gps-coordinaten voor de volgende dag alvast in zijn apparaatje, terwijl er op trommels traditionele muziek wordt gespeeld.
Om half2 komt de achteras achterin een knalgele professionele defender aangescheurd, we hadden al van deze gozer gehoord, hij verdient zijn brood met het helpen van avonturiers in de woestijn. De auto’s staat nog niet stil of er springen twee monteurs uit en beginnen als een gek te sleutelen, binnen twee uur is het klusjes geklaard. Ton, Leo, Ard & Matthijs mogen ook geen vinger uitsteken om te helpen, dat doen ze liever zelf, dus gaan zij met de andere auto’s bezig. De monteurs gaan door en komen de volgende morgen terug.

Dag 9 (20 feb) | | Tafroud – Zagora | 08.30u – 17.00u | 130km
De lokale monteurs zijn nog bij het belgische team woestijnkonijn geweest om te sleutelen en nemen deze mee op sleeptouw vandaag richting het plaatsje Zagora. Wij volgen want we moeten nog even afrekenen met de grote baas. De VW Golf gaat met een sleepstang achter de defender en stuift er met 80km/u door de woestijn vandoor, ongelofelijk wat een malloot zo snel door de kuilen en gaten! Wij proberen te volgen, maar besluiten al snel om het rustiger aan te doen want hebben geen zin om de boel kapot te rijden door ze te volgen. Gelukkkig wacht hij af en toe op ons.
De nieuwe achteras die onder het werkpaard is gekomen is ook van een Patrol, maar een iets andere (3.3. ipv 2.8), hierdoor is het nog steeds een voorwieelaangedreven auto. Onderweg moet er nog een stukje ijzer worden weggeslepen, maar voor de rest houdt de as zich goed en kunnen we de route semi-extreem vervolgen.
Aan het eind van de middag komen we aan in Zagora, opeens weer bewoonde wereld na twee dagen bijna niets gezien te hebben. Al snel komen we in de jobshop terecht van onze monteurs, ze hebben van alles liggen, wat een garage! Dan wordt er over de prijs onderhandelt, hij weet dat hij macht heeft, de as ligt er immers al onder en we willen toch door. 1200 euro wil hij er voor hebben, slik. We geven hem een band, koelkast en autoradio, de prijs zakt naar 1000 euro maar blijft daar opsteken. Nog even een keer slikken. Maarja, weinig keus anders. Snel betaald en naar de camping gegaan. Op het kamp hebben we zojuist alle auto’s losgetrokken en opnieuw ingedeeld. Betere gewichtsverdeling en al het overbodige eruit gegooid, want we hebben geen zin om weer iets kapot te rijden. Morgen starten we weer in de extreme route en kijken hoe het werkpaard het bij kan houden…opzich zou het moeten lukken want een dikke volvo en renaultje 4 redden het ook…we zullen zien!

Het gaat ons nog steeds allen goed, de sfeer is fantastich!