Dag 18 (1 mrt) GRENSOVERGANG SENEGAL| Noukachott – St. Louis
We zullen om 7 uur vertrekken werd ons gisteravond verteld, maar we zitten nu al even op dit continent en zijn ondertussen bekernd met de ‘afrikaanse tijden’ ofwel rijden om half9 weg. Het beloofd een lange dag te worden. We rijden wederom met alle teams dat zijn er 38 in totaal, welke al wat zware uurtjes hebben gehad in de woestijn en dus elke keer met kleine probleempjes komen stil te staan, wat voor veel oponthoudt zorgt in zo’n grote groep. Maar gelukkig blijft de sfeer goed.
Het eerste deel is verhard, en daarna volgt 100km onverhard. We komen koeien, geiten, wilde zwijnen en flamingo’s tegen onderweg. En ook veel huisjes, of iets wat daar voor door moet gaan. De wielophanging van de Renault4 van Team Organina begint het te begeven, met een spanband houden we de boel bij elkaar.
De grensovergang is wederom een heel circus aan formaliteiten. We betalen voor de overgang, autoverzekering, en 70 euro per auto aan ‘escorte’ bij een troebele vent in grijze landcruiser, hij zal er voor zorgen dat we een beetje kunnen doorrijden bij de politieposten die gaan volgen. De gehele procedure duurt ruimt 3,5uur. Bij de eerste politiepost merken we al dat Senegal een stuk strenger is qua controle; er wordt minder gelegen en voor het eerst om ons rijbewijs gevraagd.
We rijden een stadje in en het wordt nog moeilijker om de groep bij elkaar te houden, helemaal als er auto’s beginnen uit te vallen met kleine problemen zoals een lekke band. De Haagse harry krijgt brandstofproblemen (ijzer vijzel in het filter blijkt later) en moet op sleep verder, zonder rembekrachting, dat zorgt voor een stressvol ritje, maar we komen zonder verdere problemen aan in St. Louis op de relaxte camping ‘zebrabar’. De teams snellen naar de bar om eindelijk weer eens een koud biertje te drinken. Wij duiken nog onder de motorkap van de Haagse harry en de Renault21 van de Hakuna Matata, ook zij hebben brandstofproblemen.

Dag 19 (2 mrt) | FINISH DAKAR| St. Louis – Dakar | 260km
Het vertrek is om 9u en we rijden 260 km, de eerste 200km gaat over goede afsaltwegen, met lantaarnpalen en bewegwijering, alleen dit al laat zien dat Senegal een stuk welvaarender is dan de andere landen. De laatste 60km gaat via een slechte weg binnendoor. We rijden door kleine dorpjes, buitenwijkjes van Dakar, er is een stuk meer bedrijvigheid hier. Kleine shops met hekkenmakers, beddenmakers en schoenenmakers. Maar het blijft een bende, zowel in Mauritanie als in Senegal is het doodnormaal om je rotzooi gewoon op straat te gooien, vuilnisbakken zijn niet te vinden en we zien regelmatig geiten wat eetbaars proberen te vinden tussen al het plastic.
Met 40 auto’s beplakt en bepakt vallen we best op, dat was elke keer al zo, maar alle kinderen in deze dorpjes schijnen uit te lopen voor onze stoet. Meisjes giechelen, jongetjes steken de hand op, sommige zwaaien, andere willen direct ‘une cadeau’ hebben…..een snoepje, pen of wat anders. Een bijzonder laatste stuk.
Hakuna Matata blijft problemen houden met de brandstof en gaat op sleep verder achter de Go2Dakar. Ook bij de Haagse harry duiken de brandstofproblemen weer op, na vier stops om filters te vervangen en of schoon te maken is het euvel nog niet verholpen, we denken dat er vuil in de toevoerleiding van de tank zelf zit. Maar Maarten & Matthijs komen erachter dat als je een een keer flink naar rechts stuurt het vuiltje wegrijdt en de patrol weer 10km zonder problemen kan rijden, dan zakt ie langzaam weer in, maar nog eens een scherpe bocht naar rechts helpt. En zo komen sommige auto’s hortend en stotend op eens op een strand. Niet zomaar een strand, maar Lac Rose! De finish van de officiele Dakar, en ook de plek waar wij finishen! De haagse harry, werkpaard en muis zijn een van de laatsten en gaan op een rijtje, met Boudewijn, Peter & Maarten op het dak luid toeterend de finish over!! We zijn er! We hebben het gehaald! 1 jaar voorbereiding, 3 weken lang rijden waarin we van alles hebben meegemaakt. Soms best wel serieuze problemen maar alles wordt goed opgelost. En de sfeer is altijd goed gebleven, binnen het team hielp iedereen mee en met de adoptiemeisjes (Hakuna Matata & Desert Angels) en de Highland Explorers (Stefan & Renkse) vormden we een nog groter team. Maar ook hielpen we daar buiten, de op hol geslagen golf van de doldwaze belgen, de doorgezakte Ami die met spanbanden bij elkaar werd gehouden. Of de Renault4 van Team Orangina die niet onderdeed voor de grote 4x4s op de extreme route. Trouw volgde we team La Freak, die vaak het voortouw nam. En onze Disco achterop als hekkensluiter in de colonne. Nu kwam het allemaal tezamen, iedereen feliciteert iedereen, dit hebben we toch mooi even geflikt!
Na een uitvoerige fotosessie gaan we eten en drinken we een heerlijk koud biertje. Een grote feestavond wordt het niet, want na twee biertjes vallen de meesten al om. De volgende dag kan er eindelijk eens uitgeslapen worden. Er wordt gewerkt om de problemen van Haagse Harry & Hakuna Matata op te lossen en er worden kleren gewassen. Ieder trekt een beetje zijn of haar eigen plan. Morgenochtend rijden we weer onder politiebegeleiding naar de grens van Gambia, om daar bij het project van stichting Nice To Be Nice te kijken. Ook zijn er zes vollebolle vrouwen en vrienden naar Gambia gekomen om ons ‘op te halen’ dat zal een mooi wederzien worden, eens kijken of wij al onze avonturen kunnen vertellen. Want één ding is zeker; het wordt een hels karwei om deze ervaring te delen met jullie!